Het is een beetje een incestieus verhaal, maar ik dat gelukkig want dit is een blog die niemand leest en niet The New York Times. Maar op de opening van mijn goede vriendin Yasmine Ostendorf 'If I could Only Be More Like You', waarin zij een kunstenaar koos die zij bewonderde die vervolgens weer nieuwe kunstenaar mocht uitkiezen die hij bewonderde en dat dan eeuwig door, koos zij voor mij goede vriend Zoro Feigl. En hij maakte dit werk, dat op een foto nooit helemaal tot zijn recht gaat komen, maar er zit een soort knik in de ketting waardoor het stukje techniek al ronddraaiend verandert in een woest kronkelende slang die een soort hypnotiserende oerdans voor je doet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten